Salvato in:
| Autore principale: | |
|---|---|
| Natura: | Artículo científico |
| Lingua: | pl |
| Pubblicazione: |
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
2015
|
| Soggetti: | |
| Accesso online: | https://www.redalyc.org/articulo.oa?id=725780850008 |
| Tags: |
Aggiungi Tag
Nessun Tag, puoi essere il primo ad aggiungerne!!
|
Sommario:
- Dopuszczalność ulepszania natury ludzkiej (enhancement) Justyna Holocher Urszula Kosielińska-Grabowska Filosofía Praca przedstawia moralnoprawne aspekty ulepszania natury ludzkiej, w kontekście poszukiwania odpowiedzi na pytanie o to, w jakim zakresie i wobec kogo mogą zostać zastosowane nowoczesne technologie, których zasadniczym celem nie jest powrót człowieka do zdrowia, lecz ulepszenie (enhancement) jego naturalnego potencjału poprzez zwiększenie siły, wytrzymałości, odporności, sprawności fizycznej oraz możliwości regeneracji, a także poprawienie możliwości kognitywnych w postaci usprawnienia myślenia i polepszenia pamięci. Problematykaenhancement związana jest z nurtem transhumanizmu, postulującym doskonalenie człowieka i zakładającym możliwość objęcia kontrolą coraz większych obszarów ludzkich aktywności, tak fizycznych, jak i intelektualnych. W poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie o granicę moralnej akceptacji ulepszeń natury ludzkiej, przeanalizowane zostały przykłady żołnierza i sportowca, które unaoczniają w najwyższym stopniu główne problemy omawianego zagadnienia. Wybór tych przykładów wynikał z przekonania, że pełniona funkcja społeczna oraz rodzaj aktywności związanych z jej wykonywaniem mają istotne znaczenie dla wytyczenia granic akceptowalnych ulepszeń człowieka. Naszym zdaniem określenia tej granicywinniśmy dokonać w związku z rozróżnieniem typów aktywności, bazującym na przyjętym przez A.MacIntyre’a podziałem ludzkich działań. Dla MacIntyre’a w działaniach, określanych mianem praktyk, człowiek realizuje dobra wewnętrzne, które jednocześnie definiują daną praktykę i mogą zostać osiągnięte wyłącznie w drodze doskonalenia jego umiejętności i zdolności. Dobra zewnętrzne, które także można osiągnąć poprzez działania, takie jak sława, pieniądze czy prestiż, nie należą do istoty praktyk. Dobra te można bowiem uzyskać zarówno na drodze uczciwej pracy i samodoskonalenia, jak i dzięki oszustwom. Po rozważeniu szeregu problemów natury teoretycznej i praktycznej, argumentujemy na rzecz tezy, że o dopuszczalności sztucznych ulepszeń oraz wytyczeniu jej akceptowalnych granic rozstrzyga ustalenie, czy dane działania zmierzają do osiągnięcia istotnych celów, takich jak życie, zdrowie ludzkie lub bezpieczeństwo państwa, stanowiących dobro moralne lub społeczne (w obszarze tym zastosowanie ulepszeń będzie nawet niekiedy obowiązkiem), czy też działania te polegają wyłącznie na praktykowaniu cnót służących moralnemu doskonaleniu się człowieka, co powinno się dokonywać tylko dzięki wykorzystaniu naturalnego potencjału ludzkiego. Zatem, granica moralnie akceptowalnego ulepszania natury ludzkiej wyznaczana będzie (na etapie stanowienia i stosowania prawa) poprzez ustalenie natury danej aktywności, jej funkcji i istotności społecznej, a więc jej moralnej bądź społecznej doniosłości. 2015 artículo científico 2084-9257 https://www.redalyc.org/articulo.oa?id=725780850008 pl http://www.redalyc.org/revista.oa?id=7257 Ethics in Progress application/pdf Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Ethics in Progress (Polonia) Num.1 Vol.6