Saved in:
| Main Author: | |
|---|---|
| Format: | Recurso digital |
| Language: | |
| Published: |
Zenodo
2001
|
| Online Access: | https://doi.org/10.5281/zenodo.16020937 |
| Tags: |
Add Tag
No Tags, Be the first to tag this record!
|
| _version_ | 1866901709222051840 |
|---|---|
| author | Casado-Neira, David |
| author_facet | Casado-Neira, David |
| contents | <p>Partindo da investigación da doazón de sangre en Galicia abórdase as condiciones sociais de produción dos procesos de doar e no doar sangre. Doar non é un estado absoluto consecuencia dunha decisión unívoca, senón que responde a unha dinámica de transita entre diferentes posibilidades. As tres obrigas que implica a teoría clásica do don (dar, recibir e devolver) están presentes na moderna doazón de sangre (altruísta, universal e anónima), pero neste caso adquire unhas características que, se ben non nos permite considerar esta doazón coma unha forma convencional de don, tampouco é posible obviar a súa vixencia. Como alternativa aos enfoques psicologizantes e culturizantes, a teoría das castátrofes ofrece unha vía de comprensión das decisiones do doar/non doar na súa complexidade. En base á análise de datos de doazón, entrevistas e campañas de captación identifícase tres bases sob as lóxicas da doazón: a confianza no sistema biomédico e a súas resistencias, as formas de reciprocidade (focalizada vs. difusa), e a encarnación da experiencia do sangre coma fluído. Na doazón de sangue a dualidade cartesiana corpo-alma é persistente, así como a concepción do corpo como máquina, e máis a teoría galénica dos humores. A encarnación é consecuencia dun proceso moderno de civilización con tensións. O altruísmo concíbese coma un fenómeno fisiolóxico a través dunha asimilación entre a moralidade e a dispoñibilidade extractiva. Na doazón de sangue o altruísmo como xustificación moral está encarnado. A doazón de sangue constitúe unha práctica de biopoder que permite e limita á vez a doazón.</p> |
| format | Recurso digital |
| id | zenodo_https___doi_org_10_5281_zenodo_16020937 |
| institution | Zenodo |
| language | |
| publishDate | 2001 |
| publisher | Zenodo |
| record_format | zenodo |
| spellingShingle | Dar o sangue. A lóxica do doar/non doar sangue na Comunidade Autónoma de Galicia (1993/1997) Casado-Neira, David <p>Partindo da investigación da doazón de sangre en Galicia abórdase as condiciones sociais de produción dos procesos de doar e no doar sangre. Doar non é un estado absoluto consecuencia dunha decisión unívoca, senón que responde a unha dinámica de transita entre diferentes posibilidades. As tres obrigas que implica a teoría clásica do don (dar, recibir e devolver) están presentes na moderna doazón de sangre (altruísta, universal e anónima), pero neste caso adquire unhas características que, se ben non nos permite considerar esta doazón coma unha forma convencional de don, tampouco é posible obviar a súa vixencia. Como alternativa aos enfoques psicologizantes e culturizantes, a teoría das castátrofes ofrece unha vía de comprensión das decisiones do doar/non doar na súa complexidade. En base á análise de datos de doazón, entrevistas e campañas de captación identifícase tres bases sob as lóxicas da doazón: a confianza no sistema biomédico e a súas resistencias, as formas de reciprocidade (focalizada vs. difusa), e a encarnación da experiencia do sangre coma fluído. Na doazón de sangue a dualidade cartesiana corpo-alma é persistente, así como a concepción do corpo como máquina, e máis a teoría galénica dos humores. A encarnación é consecuencia dun proceso moderno de civilización con tensións. O altruísmo concíbese coma un fenómeno fisiolóxico a través dunha asimilación entre a moralidade e a dispoñibilidade extractiva. Na doazón de sangue o altruísmo como xustificación moral está encarnado. A doazón de sangue constitúe unha práctica de biopoder que permite e limita á vez a doazón.</p> |
| title | Dar o sangue. A lóxica do doar/non doar sangue na Comunidade Autónoma de Galicia (1993/1997) |
| url | https://doi.org/10.5281/zenodo.16020937 |